Gisteren was het weer zover, de jaarlijkse controle bij de uroloog, ik denk er een heel jaar niet aan maar vanaf eind november begint het in mijn hoofd te spelen…
Ik moet een afspraak maken bij de uroloog, diezelfde uroloog die in 2014 teelbalkanker vaststelde bij me.
Toch altijd een moment waar ik echt NIET naar uitkijk.
Gisterochtend toen ik wakker werd was ik eigenlijk wel best nerveus, ik verblijf beroepshalve een tijdje in Knokke maar had een meeting met de uroloog in Antwerpen.
Dus om mezelf een beetje in balans te brengen nam ik mijn fiets, 107 km een fluitje van een cent want ik had wind in de rug…
Toch heb ik er alles uitgeperst met als resultaat 233 watt gemiddeld en hier en daar bijna de KOM op Strava 😊
Tijdens de rit speelde het al wel eens in mijn hoofd, alles zal toch wel goed zijn met me, en toen de gedachte me teveel werd begon ik gewoon nog sneller te rijden.
Pfff 15:45 ondertussen, de afspraak bij de uroloog dus…
Na een 5-tal minuten small talk begon hij met het onderzoek, een echo van de nieren, prostaat en teelbal… en telkens hij een moment van stilte liet vallen en naar zijn scherm keek, kreeg ik het benauwd.
Enfin… Mr. Wood u bent gezond verklaard, “oef hoe gelukkig kan je zijn?”, dacht ik op dat moment… Ik voelde me meer euforisch dan bij het afsluiten van een groot contract!
Want gezondheid is immers de grootste rijkdom, het is echt geen cliché hoor, neen, al de rest is relatief wanneer je gezondheid het laat afweten…
Daarom “carpe diem”, mijn vriendin zei gisteren nog (het klinkt misschien raar): “je moet eigenlijk dankbaar zijn voor de levenslessen die de kanker met zich meebracht”.
En dat is zo, sinds 2014 ben ik totaal anders gaan leven, intenser gaan sporten, met een andere visie mijn onderneming beginnen runnen, resultaat: creatiever dan ooit.
Wat ik niet wil zeggen is dat het eenvoudig is om van kanker te herstellen, maar ik heb gewoon geluk gehad en heb mijn leven 180 graden gedraaid.
Het leven is mooi, zelfs met veel wind en regen. Wat zegt het spreekwoord nu ook al weer? Na regen…
Erik Wood
