Wat heb ik het al naar mijn zin gehad dit voorjaar op Mallorca.

Na 2 keer met Lotto Soudal te kunnen meerijden, heb ik vandaag met Trek Sega Fredo mogen meerijden.

(lees verder onder de foto)

Zaterdag heb ik trouwens een rit van 100 km samen met Philippe Gilbert kunnen afwerken, hij had een nuchtere training, dus ik kon hem bijhouden. (En schatje, de getekende drinkbus van het team is voor u, ik neem ze mee naar België 😊)

(lees verder onder de foto)

Maar gisteren mocht ik dus mee op training met de mannen van Trek Sega Fredo. In hun team zitten  namen zoals Jasper Stuyven, Edward Theuns… De rit ging naar Felanitx, het tempo zat direct goed. We reden aan een snelheid van rond de 36 km/u gemiddeld, best doenbaar want het ging een (Spaans) vlakke rit worden.

(lees verder onder de foto)

Maar na een 5 km ging het mis, mijn ketting eraf, ik verspeelde toch al snel een 3 tal minuten. Hoe ging ik in godsnaam dat gat dichten. “Blijven rijden”, dacht ik. Ik heb geknald, ging volledig in het rood, mijn hartslag sloeg dik over de 180…

Ik kwam dichter, maar helaas niet dicht genoeg… Het team van Trek Sega Fredo heeft ook een fotograaf mee. In Llucmajor, na een 15 km achtervolging riep ik hem op een rondpunt om me te helpen… Hij had het begrepen, en kwam voor mij rijden met zijn scooter. In een mum van tijd had ik het gat gedicht! Yes! Op naar Felanitx voor koffie! Ook het stuk naar daar ging er soms heftig aan toe, met bloktrainingen en al😉 “Bloktrainen” is wegspurten per twee en met korte intervals, kortom: stevig! Maar enfin Felanitx kwam in zicht na een 74 km. We reden gemiddeld 35 km/u en haalden ondanks de ‘vlakke’ rit, een 1000 hoogtemeters.

Na een korte koffiepauze gingen we richting Campos, direct full gas! Maar ik zag dat mijn power/cadans en hartslagmeter niet werkte… Het is misschien raar maar het gaf me een onzeker gevoel. Ik prutste nog wat aan mijn Garmin maar tevergeefs. Ik verloor snelheid, de teamwagen kwam me nog even uit de wind zetten maar het kalf was al verdronken.

(lees verder onder de foto)

Eerlijk gezegd was ik enorm ontgoocheld… Mijn lieve partner begreep niet waarom ik zo ontgoocheld was. Ze zei “je rijdt wel met de profs mee in Mallorca he!”. “Held!” schreef ze me erna nog (hartje). En eigenlijk had ze wel gelijk, maar ik ben niet zo snel tevreden. In het ondernemen heb ik dat ook. Ik kan euforisch zijn na het binnenhalen van een groot contract, maar 10 minuten later back to earth komen en verder streven naar het volgende doel.

Maar ik moet toch even blijven stilstaan bij dit prachtig voorjaar, meerijden met de profs onder de profs… er zijn niet veel amateur wielrenners die momenten als die van mij hebben kunnen meemaken.

Vandaag, is er een nieuwe dag en een nieuwe rit gepland. Ondertussen heb ik 4 ritten achter de rug en een 475 km op de teller.

Dankbaar dat ik dit mag meemaken, Mallorca I love you

xxx Erik Wood