2020 is toch wel een jaar waarin ik mezelf ettelijke keren ben tegengekomen. Toen ik in 2014 ziek werd, had ik 1 perspectief: ik zou een stabiele toekomst hebben mocht ik genezen, mijn bedrijf was immers gezond.

In 2020 is dankzij de vele jaren actief te zijn mijn bedrijf nog steeds relatief gezond, al hebben we wel een serieuze deuk gekregen. Ik heb zeker in de eerste helft van het jaar, tot zelfs in augustus, teveel liggen piekeren.

Echter, het moment dat ik besloot om naar Mallorca te trekken, is er bij mezelf veel veranderd. Toen België besloot om van Mallorca een rode zone te maken, was ik net een paar dagen ter plaatse. Vermits ik geen pakketreis had geboekt, kon ik vervolgens ook niet onmiddellijk terug. Dus ik besloot maar wat langer te blijven, misschien tot half september dacht ik.

Ondertussen verergerde de situatie in België en voelde ik de bui al hangen. Vandaar dat ik uiteindelijk heb besloten om te overwinteren in Mallorca. Corona is hier ver weg, en ik kan me meer focussen op de toekomst. Uiteindelijk gaan we 2021 volledig anders beleven dan dit jaar. Misschien moeten we allemaal maar eens even stilstaan bij wat we hebben …

Onlangs zat ik, zoals ik vaak doe, met mijn iPad op het binnenplein in de buurt van mijn appartement. Ik heb daar nog steeds een goede Wifi-verbinding.

Plots kwam er een man naast me staan, hij sprak redelijk goed Engels. Hij stelde me de vraag, “hoe gaat het met je?”

“Hoelang was dit geleden?”, dacht ik bij mezelf. “Die vraag krijg ik weinig, want iedereen gaat er misschien vanuit dat alles perfect is met mij?”

Die man kende me echter niet, dus zei ik gezien de omstandigheden dat alles goed ging met mij. Hij vroeg me waarom ik hier was, en van waar ik was. Ik legde hem de volledige situatie uit. Toen ik vroeg van waar hij was, zei hij: “van overal, ik spreek Engels, Duits, een beetje Frans en zelfs Nederlands.”

Ik had het nog steeds niet door, die man die de juiste vragen stelde en me aansprak vanuit het niets. Wie was hij eigenlijk? Ik vroeg hem: “wat doe je voor werk?”. Hij zei, “op dit moment niets door de crisis. Ik leef van dag tot dag.” Toen dacht ik even, “zou deze man dakloos zijn?”

Hij vroeg me of ik in het appartementenblok woonde, ik zei ja. Hij begon te vertellen over het project waar vroeger een stoffen fabriek was. En dat ik daar nu mijn appartement had … Kortom, geen domme kerel, maar ik wou toch wat meer te weten komen over hem. Ik vroeg hem waar hij woonde. Hij vertelde me dat hij momenteel in een garage slaapt. “Het is nog niet heel koud nu. En ik ben beschut.”

Dat kwam wel even binnen bij mij. De man die me vroeg “hoe gaat het met je”, is dakloos. Heeft 0,0 % perspectief. Elke dag hoopt hij dat het terug beter wordt, dat de hotels terug opengaan. En dat hij terug aan het werk kan als poetshulp. Hij toonde me waar hij elke avond zijn maaltijd ging nuttigen. Vrijwilligers die klaar staan om mensen zoals deze man te helpen overleven. Ondertussen zien we elkaar al eens regelmatig. En schenk ik hem eten, water of een beetje kleingeld. Hij drinkt niet, rookt niet. Hij is net als mezelf wachtende op betere tijden. Alleen onder andere omstandigheden.

Dus lieve vrienden, kunnen we misschien even stilstaan bij wat we hebben? En dat onze toekomst rooskleuriger is dan vele andere verhalen? Uiteraard hebben we het moeilijk, en velen onder jullie hebben het nog moeilijker dan mezelf. Laten we echter positief blijven. En carpe diem!