De rit van gisteren was nog niet verteerd, heel de nacht geen oog dicht gedaan. Ik voelde het al bij het ontbijt deze ochtend. Ik zat erbij als een zombie. Op zich heb ik al veel moeilijkere ritten gereden dan gisteren maar de warmte heeft roet in het eten gegooid.

Op karakter was ik toch dan toch nog vertrokken deze ochtend. Na enkele km afdalen begonnen we aan de laatste 4 km van de Col de la Croix de Fer.

In het begin ging het nog, maar zo’n kilometer voor de top ging mijn hartslag plots niet meer naar boven. Mijn benen blokkeerden en het was game over. Ik ken mijn lichaam zeer goed, en weet dat ik vooral in de bergen moet oppassen. Indien ik had verder gereden, zou ik het alleen maar erger gemaakt hebben.

Het is niet van mijn gewoonte om op te geven maar 2 dagen met de jonge garde op stap was er wat teveel aan. Knap trouwens: die gasten van Team Wood hadden weer een 130 km en 3500 hoogtemeters erop zitten vandaag. 👏🏻

Morgen rustdag en donderdag ga ik voor een stuk of misschien wel de volledige Marmotte… to be continued dus… Wood out… 😴